مرا بازیچـه خود ساخت چـون موسا که دریا را فراموشش نخواهم کرد چون دریا که موسا را نسیم مست وقتی بوی گل میداد حس کردم کـــه این دیوانــه پرپر میکند یک روز گـــلها را خیانت قصهی تلخی است اما از که مینالم؟ خودم پــــرورده بودم در حــواریــون یهــــودا را خیانت غیرت عشق است وقتی وصل ممکن نیست چـــه آســــان ننگ میخوانند نیرنگ زلیخــــا را کسی را تاب دیدار سرِ زلف پریشان نیست چـــرا آشفته میخواهی خدایــا خاطر ما را نمیدانم چـــه افسونی گریبانگیر مجنون است که وحشی میکند چشمانشآهوهای صحرا را چه خواهد کردبا ما عشق؟پرسیدیم و خند

با چشمهای بسته، چشمان من کجا رفت همچون پلی شکسته، همراه آبها رفت از نیمه ی نگاهت، تقدیر کن که امشب ایمان تکه تکه، یکباره بر فنا رفت در این سفر دل خام، پخته نشد چراکه احساس من جدا و احساس تو جدا رفت آنقدر زد سپیده،وقت نماز طی شد حتی زمان خواندن، با نیتِ قضا رفت هرچند خاطراتت، آمد پُر از هیاهو اما تمام آنها، آرام و بی صدا رفت یک خستگی پس ازعشق، مانده به جانِ قلبم عشقی که قلبم آن را، تا خط انتها رفت یک داستان ز احساس، پروانه ات شروع کرد افسوس حسِ او در، پایانِ ماجرا رفت ناصر پروانی